To γεφύρι του Κλέφτη

Το μικρό γεφύρι του Κλέφτη βρίσκεται στο Σπήλαιο Γρεβενών. Κατά μια εκδοχή το όνομα του πήρε από έναν κλέφτη ο οποίος καταδιώκονταν από τους Τούρκους και προκειμένου να γλιτώσει μόλις έφτασε στο στενό φαράγγι πήδηξε απέναντι κάνοντας τάμα το κτίσιμο πέτρινου γεφυριού. Η δεύτερη ονομασία του γεφύρι της Λιάτισας παραπέμπει στη "λιάσα" που σημαίνει ξύλινο γεφύρι ή στην αλβανική λέξη "λιάτισα" που σημαίνει λεπτοκαρυά, ένα δέντρο που αφθονεί εκεί γύρω. Η παράδοση αναφέρει πως κτίστηκε γύρω στο 1800..

Ρωμαϊκή πετρογέφυρα - Κλειδί Ημαθίας

Το βλέπουμε από μακριά κάθε φορά που ταξιδεύουμε στην Εγνατία οδό. Αιχμαλωτίζει το βλέμμα κι αναρωτιέται κανείς τι γυρεύει ένα πετρογέφυρο στη μέση τoυ κάμπου...
Αποφασίσαμε να το εξερευνήσουμε, να δούμε το τόξο που αντιστέκεται ακόμη στο χρόνο και ίσως να περπατήσουμε στο κατάστρωμα του.

Οι πληροφορίες που συγκεντρώσαμε μιλούν για τα απομεινάρια μιας πολύτοξης γέφυρας των ρωμαϊκών χρόνων. Μιας γέφυρας που οι αναφορές σε κείνη επιτρέπουν να εικάζεται πως διέθετε 13 τόξα και γεφύρωνε κοίτες ποταμών που σήμερα έχουν αλλάξει πορεία.

Με αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον στην κατασκευή του, κυκλώπειες πέτρες να πλαισιώνουν τη ράχη του

και το ρωμαϊκό σκυρόδεμα να διακρίνεται εμφανώς, η στέρεη κατασκευή αψήφησε το χρόνο κι έμεινε να θυμίζει το μεγαλείο της Ρώμης.
Παρατηρώντας το κατανοεί κανείς την έκφραση του ρωμαϊκού γοήτρου ακόμη και σε ένα οικοδόμημα που σαν κύριο στόχο είχε την εξυπηρέτηση και την διευκόλυνση των υπηκόων της αυτοκρατορίας.

Σήμερα, στον πολιτισμένο καιρό μας, η ευαισθησία, η φρούρηση των μνημείων της χώρας, η συντήρηση και η ανάδειξή τους, απουσιάζουν. Ανύπαρκτο και το ηθικό χρέος προς την μεγάλη κληρονομιά.

Απομακρυνθήκαμε από το τραυματισμένο από το χρόνο, αλλά ακόμη μεγαλοπρεπές γεφύρι, έχοντας θαρρείς στ΄ αυτιά μας τους Ετρουσκικούς απόηχους...

Το γεφύρι του Μύλου στο Ζιάκα Γρεβενών

Οι πληροφορίες για ένα μονότοξο γεφύρι στην περιοχή του Ζιάκα, με δυσκολία στην πρόσβαση και χωρίς επίσημη καταγραφή μας έδωσαν την ιδέα να το ψάξουμε. Μετά από έρευνα στην περιοχή και με τα λιγοστά στοιχεία που είχαμε, συναντήσαμε ένα πανέμορφο μικρό γεφύρι.

 Μισογκρεμισμένο και με το κατάστρωμα γεμάτο με αρκετό χώμα προσέφερε υπέροχη εικόνα στο φθινοπωρινό τοπίο αλλά η πρόσβαση του ακόμη κι όταν το είδαμε ήταν πραγματικά δύσκολη.

 Δύσβατες πλαγιές με ασταθές χώμα και βλάστηση. Το προσεγγίσαμε όσο περισσότερο μπορούσαμε και μπορέσαμε να το φωτογραφίσουμε από αρκετές πλευρές. Μας εντυπωσίασε το πλάτος του, δυσανάλογα μεγάλο με το μήκος του. 

Πολλοί από τους κατοίκους της περιοχής δεν ήξεραν ούτε την ύπαρξη του και μόνο κάποιοι ηλικιωμένοι μας είπαν πως το περνούσαν όταν ήταν ακόμη παιδιά. 

Οι ελάχιστες πληροφορίες που συλλέξαμε από το διαδίκτυο και από πενιχρή βιβλιογραφία μιλούν για ένα μη καταγεγραμμένο γεφύρι το οποίο δεν έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό και διατηρητέο μνημείο. Πως σύμφωνα με πληροφορίες κτίστηκε το 1835 με άγνωστους τους κατασκευαστές και το χορηγό του.  

Ονομαζόταν γεφύρι του Μύλου (αφού εκεί κοντά υπήρχε νερόμυλος με την ονομασία "Μύλος του Βέτου"), γεφύρι στου Φλώρου το χωράφι ή γεφύρι στην Γκαμήλα.

Εμείς, παρατηρήσαμε πως το ρέμα που γεφύρωνε δεν έχει πια νερό και ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που δεν έχει γκρεμιστεί ακόμη..

.

Το γεφύρι της Μόρφης

Στην περιοχή Μπαλτώνικος - Λάκκος, σε υψόμετρο 800 μ., 2 χλμ. ανατολικά του οικισμού της Μόρφης, στην Επαρχία Βοΐου του νομού Κοζάνης, υπάρχει το τρίτοξο λιθόκτιστο γεφύρι, που επιτρέπει τη διάβαση του Πραμόριτσα, παραπόταμου του Αλιάκμονα.

Η γέφυρα έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο με Υπουργική Απόφαση το 1995. Η κατασκευή της, σύμφωνα με μορφολογικά και κατασκευαστικά της στοιχεία, τοποθετείται στα τέλη του 18ου, με αρχές 19ου αι. 

Ο σκληρός ανοιχτογκρίζος ασβεστόλιθος που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή της εικάζεται ότι αποσπάστηκε από τον παρακείμενο βράχο. Αποτελείται από δύο συνεχή ισομεγέθη τόξα και ένα μικρότερο προς το νότο. 

Η κατασκευή αυτή προσδίδει στη διάβαση, που έχει μήκος 26 μ. και πλάτος 2,50 μ., κλίση ανηφορική από το νότο προς το βορρά. Η γέφυρα θεμελιώνεται στο νότιο άκρο της πάνω σε σκληρό έδαφος και στο βόρειο πάνω στο βράχο που υψώνεται απότομα στο σημείο αυτό αφήνοντας ένα στενό μονοπάτι προς το Βορρά. 

Για την ομαλή συνέχεια της κίνησης, ο κατά μήκος άξονας της γέφυρας στο βόρειο τμήμα της καμπυλώνεται στρίβοντας ανατολικά και δημιουργεί αμβλεία γωνία. Ενδιάμεσα τα τόξα στηρίζονται πάνω σε δύο βάθρα, τα οποία υψώνονται μέσα στη κοίτη του ποταμού. Τα βάθρα φέρουν νεροκόφτες από ορθογώνιους λίθους και από τις δύο πλευρές. Πάνω από το ένα βάθρο, μεταξύ των δύο μεγαλύτερων τόξων, υπάρχει ανακουφιστικό άνοιγμα. 

Η δόμηση των τόξων γίνεται σε δύο επάλληλες σειρές με μεγάλους ορθογώνιους λίθους. Η κάτω σειρά λίθων εισέχει 3,5 εκ. Στα εσωρράχια η κατασκευή δεν είναι ιδιαίτερα επιμελημένη καθώς χρησιμοποιούνται και μικρότεροι λίθοι. 

Η λιθοδομή της βόρειας όψης της γέφυρας είναι ανάντι του ποταμού περισσότερο επιμελημένη με πέτρες πελεκητές σχεδόν ορθογώνιου σχήματος, τοποθετημένες σε οριζόντιες σειρές, με χρήση λίγων μικρότερων σαν σφήνες. Αντίθετα στη νότια όψη χρησιμοποιούνται αργοί λίθοι με πολλές μικρότερες σφήνες. Σαν συνδετικό υλικό χρησιμοποιείται ασβεστοκονίαμα. 

Η διάβαση είναι στρωμένη με ορθογώνιους λίθους που τοποθετούνται σε σειρές κατά πλάτος. Μεταξύ των λίθων του επάνω τόξου τοποθετούνται σε αποστάσεις έντονα επιμήκεις λίθοι (αρκάδες), που προεξέχουν και οριοθετούν τη διάβαση δίνοντας την εντύπωση χαμηλού στηθαίου.

(Κωνσταντία Δρόσου, αρχαιολόγος)

Info http://odysseus.culture.gr/h/2/gh251.jsp?obj_id=5040

Το παλιό πετρογέφυρο της Χρυσαυγής

Ένα γεφύρι πέτρινο που ταξιδεύει στον καιρό...

..και μια εγχάρακτη επιγραφή η οποία μας πληροφορεί για το κτίσιμο του γεφυριού κατά το μήνα " ιουλι 17 έτος 1795" και φέρει σταυρό και ρόδακα.. Λιθανάγλυφο που διηγείται την ιστορία του μέσα στους αιώνες..

Το γεφύρι της Βαθιάς βρίσκεται στην είσοδο της Χρυσαυγής Βοΐου και είναι το παλαιότερο από τα δύο γεφύρια του οικισμού. Εξασφάλιζε πέρασμα για τους κατοίκους προς το Τσοτύλι, όπου γινόταν το φημισμένο παζάρι της εποχής...